落雪寻花 ( หิมะโปรยเฝ้าหาบุปผา ) | ปรมาจารย์ลัทธิมาร《魔道祖师》(วั่งเซี่ยน)

ทักทายจ้า

            สวัสดีค่ะทุกคน บล็อคของแอดจะเป็นบล็อกรวมฟิคสั้นของปรมาจารย์ลัทธิมารนะคะ ใครหลงเข้ามาหรือจงใจเข้ามาแอดก็ยินดีต้อนรับนะคะ แอดเป็นมิตรไม่กัดนะคะทุกคน

คำเตือน

            ทุกตอนของนิยายในบล็อคนี้เป็นเซอร์วิสให้สามาคมสาววายนะคะ ใครไม่ชอบกด x ออกได้เลยนะคะ ขอให้ทุกคนทำคัวน่ารักๆกันด้วยนะคะ

            งั้นถ้าพร้อมกันแล้วเราไปกันเลยนะคะ เป็ดอ่านความหมายของเพลงก่อนจะเข้าใจเนื้อเรื่องมากขึ้นนะคะ ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนะคะ

กาลเวลาลบเลือน...ฤดูกาลเปลี่ยนผัน...

.

.

.

คนหนึ่งจากลามิมีหวนคืน...

.

.

.

ส่วนอีกคนนั้น...ก็มิอาจอยู่ได้...หากไร้ซึ่งอีกคนอยู่ข้างเคียงกาย...

.

.

.

เปรียบดังนกกระเรียนไร้คู่ที่จะซื่อสัตย์จนวันที่หมดลมหายใจจากโลกนี้ตามคู่ของมันไป

.

.

.

บทสรุปของความรักที่มิอาจอยู่เคียงกันจะเป็นเช่นไรกัน

.

.

.

คงต้องปล่อยให้เป็นตามโชคชะตา...อย่างมิอาจหลีกหนีได้...

.

.

.

    

    

            เสียงนุ่มทุ้มแผ่วเบาตัดพ้ออย่างโศกตรม และแล้วชายหนุ่มจึงตกลงในพวังค์แห้งความคิดอีกครา นึกย้อนไปเมื่อครายังเยาว์ เมื่อคราที่บัวงามแห่งอวินเมิ่งยังอยู่กับเขา

.

.

.

.

.

    

            เสียงนุ่มละมุนฟังเข้าหูดังขึ้นจากร่างบอบบางเกินบุรุษเพศตรงหน้า ดวงตาสุขใสทอประการซุกซนอย่างที่หลานวั่งจีไม่เคยเห็นจากใครมาก่อน และนี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายรองหลานได้พบกับบัวงามแห่งท่าน้ำดอกบัวที่ทุกคนต่างเลื่องลือ และขอยอมรับว่างดงามสมคำลำลือ แต่จะอย่างไรก็จำต้องหักใจไว้ก่อน

            "ติดสินบนผู้ถือกฏ...เพิ่มโทษอีกขั้น..."

            สุดทั้ยในวันต่อมาเขาก็พาตัวร่างบางมาลงโทษจนได้

.

.

.

.

.

    

            เหตุการที่คนตัวเล็กกำลังก่อกวนเขาอยู่นี้เกิดขึ้น ณ หอคัมภีร์ของสกุลหลาน ร่างบางถูกลงโทษให้คัดกฏโดยที่เขาเป็นคนเฝ้า บุรุษในอาภรณ์ขาวสอาดนั่งคัดหนังสือพยายามเมินคนตรงหน้าไป

            แต่คำพูดสุดท้ายที่ร่างบางพูดออกมานั้นทำให้เขาถึงกับกำพู่กันแน่นจนมั้นหักเลยทีเดียว เพราะการที่จะที่ใครเรียกเขาว่าพี่รองหลานได้นั้นจะต้องเป็นคนที่แต่งานกับเขาแล้วที่นั้น และคำๆนั้นทำให้ร่างสูงรู้สึกเขินอายแต่เหมือนร่างบางจะคิดว่าเขาโกรธเสียแล้ว

.

.

.

.

.

            "หลานจ้าน...ข้ารักเจ้านะ...."

            นี่เป็นคำพูดสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนที่ร่างบางจะทิ้งตัวลงสู่เหวลึกของเขาฉีซาน เมื่อคิดถึงตรงนี้ร่างสูงถึงกับน้ำตาไหลอาบแก้มสากราวพระพุทธรู้กำลังร่ำไห้ ภาพที่ร่างบางค่อยๆร่วงลงสู่ก้นเหวที่ลึกจนไม่สามารถมองเห็นได้นั้นยังคงติดตราตรึงอยู่ในใจ สร้างความทุข์ทรมาณให้ร่างบางเป็นอย่างมาก

            ร่างสูงตื่นขึ้นจากภวังค์แล้วจึงเดินไปอย่างเลื่อนลอยพร้องกระบี่ปี้เฉินในมือที่ถูกถือไปด้วย ร่างสูงเดินทางมาที่ผาที่ร่างบางอันเป็นที่รักตกลงไปก่อนจะคุกเข่าลงช้าๆก่อนจะชักกระบี่ออกมาจ่อเข้าที่ลำคอของตน

            "เว่ยอิง...ข้ากำลังไปหาเจ้า...รอข้าก่อนนะ..."

            สิ้นคำกระบี่คู่กายปักเข้าที่คอของร่างสูงก่อนที่ร่างนั้นจะแน่นิ่งไป รอยยิ้มบางเบาประดับบนใบหน้าราวกำลังมีความสุข เลือดสีสดข้นคลักไหลอาบยิ้มอาภรณ์สีขาวพิสุทให้กลายเป็ยสีแดงชาดร่าวชุกแต่งงาน

แม้จะจบลงด้วยความตาย

.

.

.

แต่หากทั้งคู่ได้พบกันก็เป็นเรื่องดี

.

.

.

มิใช่หรือ?

.

.

.